|
|
|
|
nato ai bordi di periferia
dove i tram non vanno avanti più
dove l’area è popolare
è più facile sognare
che guardare in faccia la realtà...
quanta gente giovane va via
a cercare più di quel che ha
forse perché i pugni presi
a nessuno li ha mai resi
e dentro fanno male
ancor di più
ed ho imparato che nella vita
nessuno mai ci da di più
ma quanto fiato quanta salita
andare avanti senza
voltarsi mai...
e ci sei adesso tu
a dare un senso ai giorno miei
va tutto bene dal
momento che ci sei
adesso tu
ma non dimentico tutti gli
amici miei che sono ancora là...
e ci si trova sempre più soli
a questa età non sai... non sai
ma quante corse ma quanti voli
andare avanti senz’
arrivare mai...
e ci sei adesso tu al
centro dei pensieri miei
la parte interna dei respiri
tu sarai la volontà
che non si limita
tu che per me sei
già una rinvicita...
adesso sai chi è quell’
uomo che c’è in me...
nato ai bordi di periferia
dove non ci torno quasi più
resta il vento che ho lasciato
come un treno già passato
oggi che mi sei accanto
oggi che ci sei soltanto
oggi che ci sei...
adesso tu
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
born on the skirts of the city
where trams don't run anymore
where the air is popular
it's easier to dream than
to face up reality...
many young people leave
to look for more than what
they've got, probably because
they never returned the blows
they got and inside they
even hurt more
and I have learnt that in life
nobody never gives us more
what a breath, what a rise
getting on without
ever turning back...
and now you are here
to give a meaning to my days
everything is ok from the
moment you are here
now you
but I don't forget all my
friends that are still there...
and one always feels more lonely
at this age you don't know...
you don't know, how many rides,
how many flights, getting on
without ever arriving...
and now you are here
in the middle of my thoughts
you will be the interior part
of my breaths and the desire
that doesn't limit itself
you are already a
reinforcement for me...
now you know the man
who's inside myself...
born on the skirts of the
city where I hardly go back
the wind remains that I have left
there like a train that has passed
today you're close to me
today you're the only one
today you're there...
now you
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
né aux bords de la périphérie
où les trams n’avancent plus
où l’air est populaire
il est plus facile de rêver que
de regarder la realité en face...
combien de jeunes gens s’en vont
à la recherche de plus de ce
qu’ils ont, peut-être parce que
les poings pris à personne ils
ne l’ont jamais rendus et dans
soi ils font encore plus mal
et j’ai appris que dans
la vie personne ne nous
donne jamais plus, mais quelle
haleine quelle montée, aller
avant sans ne se jamais tourner...
et maintenant toi tu es là
pour donner un sens à mes jours
tout va bien à partir du
moment que toi tu es là
maintenant toi
mais je n’oublie pas tous
mes amis qui sont encore là...
et on se trouve toujours plus seuls
à cet âge tu ne sais pas...
tu ne sais pas, mais combien
de courses combien de vols
aller avant sans ne jamais arriver...
et maintenant toi tu es là
au centre de mes pensées
la partie interne des respirations
tu seras la volonté qui
ne se limite pas
toi tu es pour moi déjà
une revanche...
maintenant tu sais qui est
cet homme qu’il y a dans moi...
né aux bords de la périphérie
où je ne retourne presque jamais
le vent reste que j’ai laissé
comme un train déjà passé
aujourd’hui que tu es à côté de moi
aujourd’hui qu’il n’y a que toi
aujourd’hui que toi tu es là...
maintenant toi...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
geboren aan de rand van de stad
waar de trams niet meer vooruitgaan
waar de lucht volks is, is het
gemakkelijker om te dromen dan
de realiteit onder de ogen te zien...
veel jongeren gaan weg op zoek
naar meer dan wat ze hebben
misschien omdat ze de ontvangen
vuistslagen nooit hebben
kunnen teruggeven en diep
doen ze nog meer pijn...
en ik heb geleerd dat in het
leven niemand ons meer geeft
maar wat een adem, wat een stijging
vooruitgaan zonder zich
ooit om te draaien...
en nu ben jij er om zin
aan mijn dagen te geven
alles gaat goed vanaf het
moment dat jij er bent
nu jij, maar ik vergeet
al mijn vrienden niet
die daar nog zijn...
en men is zich steeds eenzamer
op deze leeftijd weet je dat niet...
weet je dat niet, maar zoveel ritten,
zoveel vluchten, vooruitgaan
zonder ooit aan te komen...
en nu ben jij er in het
centrum van mijn gedachten
jij zal het inwendige deel
van mijn adem zijn en de wil
die zich niet begrenst
jij bent voor mij al
een versterking...
nu weet jij wie die
man in mijn binnenste is...
geboren aan de rand van de stad
waar ik bijna nooit meer terugkeer
alleen de wind blijft er
die ik heb achtergelaten zoals
een trein die er gepasseerd is
vandaag dat je naast mij bent
vandaag dat jij alleen er bent
vandaag dat jij er bent...
|
|
|
