|
|
|
|
tutto quello che abbiamo
già sentito non ci basta più
e sono sempre i soliti discorsi
parlan tutti ma nessuno
fa quello che dice...
mille strade tagliano palazzi
e quanta gioventù
torna dalla scuola,
sacche in spalla
questa è la realtà...
cuori agitati dal vento
disorientati perché
in questo immobile tempo
ognuno pensa per sè...
cuori agitati noi siamo
ma pronti a dire di si
a chi ci chiede una mano
a chi si sente così...
tutto quello che abbiamo
qui davanti non ci basta più
vogliamo spazio per andare
avanti, vogliamo onestà...
cuori agitati dal vento
un pò arrabbiati perché
in questo immobile tempo
ognuno pensa per sè...
cuori agitati saremo
ma pronti a dire di sì
a chi ci chiede una mano
a chi si sente così...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
everyhing we've heard sofar
does not suffice for us anymore
the discussions are always
the same, everybody is talking
but nobody takes action...
thousands of streets cross between
the blocks and many juveniles
come home from school with
the satchels on their shoulders
this is reality...
excited hearts of wind
are a little angry because
everybody thinks for himself
in these silent times...
we'll be excited hearts
always ready to say yes
to those that ask for a hand
to those that feel like this...
everything we've in front of
us does not suffice anymore
we need space to get on
we need honesty...
excited hearts of wind
are a little angry because
everybody thinks for himself
in these silent times...
we'll be excited hearts
always ready to say yes
to those that ask for a hand
to those that feel like this...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
tout ce qu’on a déjà entendu
ne nous suffit plus et ce
sont toujours les mêmes discours
tout le monde parle mais
personne fait ce qu’il dit...
millions de rues coupent les
maisons et combien de jeunes
reviennent de l’école,
les sacs sur les épaules
ça c’est la realité...
les coeurs agités du vent
un peu fâchés parce que
dans ce temps immobile
chacun pense pour soi...
nous sommes des coeurs agités
mais prêts a dire oui à
celui qui demande une main
à celui qui se sent ainsi...
tout ce qu’on a ici devant ne
nous suffit plus, nous voulons
de l’espace pour aller avant
nous voulons de l’honnêteté...
les coeurs agités du vent
un peu fâchés parce que
dans ce temps immobile
chacun pense pour soi...
nous serons des coeurs agités
mais prêts a dire oui
à celui qui demande une main
à celui qui se sent ainsi...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
alles wat we al gehoord hebben
volstaat niet meer voor ons en
altijd diezelfde oude praat
iedereen is aan het praten
niemand doet wat hij zegt...
duizend wegen snijden de
huizenblokken en zoveel jongeren
die thuis komen van school
met de tassen op de rug
dat is de realiteit...
opgewonden harten van de wind
misschien een beetje kwaad
omdat in deze stille tijden
iedereen aan zichzelf denkt...
wij zullen opgewonden harten zijn
altijd bereid om ja te zeggen
aan diegene die om een hand vraagt
aan diegene die zich zo voelt...
alles wat we hier voor ons hebben
volstaat ons niet meer, we hebben
ruimte nodig om verder te gaan
we willen eerlijkheid...
opgewonden harten van de wind
misschien een beetje kwaad
omdat in deze stille tijden
iedereen aan zichzelf denkt...
wij zullen opgewonden harten zijn
altijd bereid om ja te zeggen
aan diegene die om een hand vraagt
aan diegene die zich zo voelt...
|
|
|
