|
|
|
|
quando il cielo si fa scuro
e la notte cade giù
come intonaco dai muri
ci si trova in compagnia
sotto i portici del centro
alle uscite del metrò
per guardarci dentro
e parlare un pò...
ci hanno detto a muso duro
che per camminare soli
noi non siamo ancor maturi
e che siamo tutti uguali
sì ma un cuore con le ali
ce l’abbiamo solo noi
e nessuno sa
che presto volerà...
cosa si fa
cosa si fa questa sera
dove si va
dove si va fuori un’idea
prima che ci soffochi la noia...
cosa si fa, dove si va
questa sera...
per adesso si comincia
a girare la città
fino in fondo alla provincia
per i viali e per le piazze
a chiamare le ragazze
che ci aspettano di già
per vedere fuori
un alba a colori...
che nessuno ha preparato
come il mondo che ci han dato
senza domandarci niente
è per questo che i pensieri
così grandi, così seri
ce li abbiamo anche noi
e nessuno sa
che fatica è...
fuori di te
fuori di te, fuori di testa
che gente è
che vita è e quanto ne resta
quella che vogliamo
non è questa
la carità, finta pietà
nessuno l’ha chiesta...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
when the sky is getting dark
and night is falling
like plaster-work on walls
people gather below the
porticos of the city centre
at the subway exits
to look around and
to talk a little bit...
they severely told us
that we're not yet mature
to walk on our own
and that we're all equal
but we're the only ones
with a heart with wings
and nobody knows that
I will soon fly...
what do you do?
what do you do tonight?
where do you go?
where do you go out of an idea?
before one strangles boredom...
what do you do? where do you go?
tonight...
for the moment people
start to go round the city
to continue in the province
along streets and squares
to hook up girls
that already wait
to see the coloured
day-break outside...
nobody has prepared
like the world that
they gave to us
without asking us nothing
therefore we also have
big and serious thoughts
and nobody knows what
an effort it requires...
out of you
out of you, out of mind
what a crowd
what a life and how
much remains of it
we don't want this life
charity, fake piety
nodoby has asked for it...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
quand le ciel devient
sombre et la nuit tombe
comme le plâtrage sur les murs
on se trouve en compagnie
sous les entrées du centre
aux sorties du métro
pour y regarder dedans
et parler un peu...
ils nous ont dit sévèrement
qu’on n’est pas encore mature
pour marcher seuls
et qu’on est tous égaux
mais un coeur aux ailes
il n’y a que nous qui l’avons
et personne ne sait
qu’il volera bientôt...
ce qu’on fait
ce qu’on fait ce soir
où on va
où on va hors d’une idée
avant qu’on y étrangle l’ennui...
ce qu’on fait, où on va
ce soir...
pour l’instant on commence
à faire un tour dans la ville
jusqu’au fond de la province
par les rues et par les places
à appeler les filles
qui s’y attendent déjà
pour voir dehors
l’aube à couleurs...
que personne n’a préparé
comme le monde
qu’ils nous ont donné
sans ne nous demander rien
c’est pour cela que les pensées
aussi grandes, aussi sérieuses
on les a nous aussi et personne
ne sait quel effort c’est...
hors de toi
hors de toi, hors de la tête
quels gens, quelle vie
et combien en reste
ce qu’on veut
n’est pas ceci
la charité, pitié fausse
personne ne l’a demandée...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
wanneer de hemel donker wordt
en de nacht valt zoals
pleisterwerk op de muren
bevindt men zich in gezelschap
onder de portieken van het centrum
aan de uitgangen van de metro
om er rond te kijken en
een beetje te praten...
ze hebben ons met een strenge
neus gezegd dat we nog niet
volwassen zijn om alleen te lopen
en dat we allemaal gelijk zijn
maar wij zijn de enigen die
een hart met vleugels hebben
en niemand weet dat het
weldra zal vliegen...
wat men doet
wat men deze avond doet
waar men gaat
waar men buiten een idee gaat
voordat je er de verveling wurgt...
wat men doet, waar men gaat
deze avond...
momenteel is men in de
stad aan het rondtrekken
tot in diep in de provincie
langs straten en pleinen
om meisjes op te roepen
die reeds aan het wachten
zijn op de gekleurde
zonsopgang buiten...
dat niemand heeft voorbereid
zoals de wereld die
ze ons hebben gegeven
zonder ons iets te vragen
daarom dat wij ook die
grote en ernstige gedachten
hebben maar niemand weet wat
voor een inspanning het vraagt...
buiten jou,
buiten jou, uit het hoofd
welke mensen zijn het
welke leven is het en
hoeveel blijft ervan over
wat we willen is niet dit
naastenliefde, valse barmhartigheid
niemand heeft ernaar gevraagd...
|
|
|
