|
|
|
|
nato ai bordi di periferia dove
i tram non vanno avanti più
dove l’area è popolare
è più facile sognare che
guardare in faccia la realtà...
quanta gente giovane va via
a cercare più di quel che ha
forse perché i pugni presi
a nessuno li ha mai resi
e dentro fanno male
ancor di più
ed ho imparato che nella vita
nessuno mai ci da di più
ma quanto fiato quanta salita
andare avanti senza
voltarsi mai...
e ci sei adesso tu
a dare un senso ai giorno miei
va tutto bene dal
momento che ci sei
adesso tu
ma non dimentico tutti gli
amici miei che sono ancora là...
nato ai bordi di periferia
dove non ci torno quasi più
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
born on the skirts of the city
where trams don't run anymore
where the air is popular
it's easier to dream than
to face up reality...
many young people leave
to look for more than what
they've got, probably because
they never returned the blows
they got and inside they
even hurt more
and I have learnt that in life
nobody never gives us more
what a breath, what a rise
getting on without
ever turning back...
and now you are here
to give a meaning to my days
everything is ok from the
moment you are here
now you
but I don't forget all my
friends that are still there...
born on the skirts of the
city where I hardly go back
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
né aux bords de la périphérie
où les trams n’avancent plus
où l’air est populaire
il est plus facile de rêver que
de regarder la realité en face...
combien de jeunes gens s’en vont
à la recherche de plus de ce
qu’ils ont, peut-être parce que
les poings pris à personne ils
ne l’ont jamais rendus et dans
soi ils font encore plus mal
et j’ai appris que dans
la vie personne ne nous
donne jamais plus, mais quelle
haleine quelle montée, aller
avant sans ne se jamais tourner...
et maintenant toi tu es là
pour donner un sens à mes jours
tout va bien à partir du
moment que toi tu es là
maintenant toi
mais je n’oublie pas tous
mes amis qui sont encore là...
né aux bords de la périphérie
où je ne retourne presque jamais
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
geboren aan de rand van de stad
waar de trams niet meer vooruitgaan
waar de lucht volks is, is het
gemakkelijker om te dromen dan
de realiteit onder de ogen te zien...
veel jongeren gaan weg op zoek
naar meer dan wat ze hebben
misschien omdat ze de ontvangen
vuistslagen nooit hebben
kunnen teruggeven en diep
doen ze nog meer pijn...
en ik heb geleerd dat in het
leven niemand ons meer geeft
maar wat een adem, wat een stijging
vooruitgaan zonder zich
ooit om te draaien...
en nu ben jij er om zin
aan mijn dagen te geven
alles gaat goed vanaf het
moment dat jij er bent
nu jij, maar ik vergeet
al mijn vrienden niet
die daar nog zijn...
geboren aan de rand van de stad
waar ik bijna nooit meer terugkeer
|
|
|
