|
|
|
|
tu che mi vuoi restare accanto
fino all’ultimo momento
tu non parli mentre qui
qui una lacrima si impiglia
nella rete delle ciglia
e rimane ferma lì
col timore di cadere
non si vuole far vedere
da nessuno nè da te
anzi quando me ne andrò
lo farò con un sorriso
così luce resterà
nei miei occhi appena offerti
a chi non li ha mai aperti
ma ben presto lo farà
e allora sì...
sì gli occhi miei vedranno
ancora dietro gli alberi l’aurora
che dal buio salirà
sì e vedranno infinità
di ragazzi e di colori
in un’unica città
grande quanto grande è
questo sguardo di speranza
che ho di rivedere te
e poi vallate sterminate
incredibili stellate
tutto questo i miei occhi
lo vedranno come prima
e se poi ti incontreranno
rideranno perchè allora
riconosceranno i tuoi...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
you want to stay along my
side until the very last moment
you don’t talk while
a tear holds on to
my eyelashes' net
and it stays there
in fear of falling
it doesn't want to show
to anybody, neither you
and when I'll go
I'll do it with a smile
this way light will stay
in my hardly offering eyes
to whom never opened theirs
but soon will
so yes...
yes, my eyes will still see
the sunrise behind the trees
that will rise out of darkness
yes and they will see an
infinity of people and
colours in a unique city
this look of hope
is so big and so great
when I see you again
and endless valleys
incredible starry skies
all these my eyes will
see as before and
when they'll meet yours
they'll laugh because
they'll recognize yours...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
toi qui veux rester à côté
de moi jusqu’au dernier moment
tu ne parles pas pendant qu’ici
ici une larme s’accroche
au filet des sourcils
et elle reste arrêtée là
de crainte de tomber
elle ne veut pas se faire voir
à personne ni à toi
même quand je m’en irai
je le ferai avec un sourire
ainsi la lumière restera
dans mes yeux à peine offerts
à ceux qui ne l’ont jamais ouverts
mais bon ils le feront bientôt
et alors oui...
oui mes yeux verront encore
l’aurore dérrière les arbres
qui montera de l’obscurité
oui et ils verront infinité
de jeunes et de couleurs
dans une ville unique
grand, aussi grand est
ce régard d’espérance
que j’ai en te revoyant
et puis les vallées infinies
incroyables ciels étoilés
tout cela mes yeux
le verront comme avant
et puis s’ils te rencontreront
ils riront parce que alors
ils reconnaisseront les tiens...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
jij die naast mij wil blijven
tot op het laatste moment
jij praat niet terwijl hier
hier een traan zich vastgrijpt
aan het net van mijn wenkbrauwen
en het daar stil blijft hangen
uit vrees te vallen
het wil zich niet laten zien
aan niemand ook niet aan jou
zelfs wanneer ik zal vertrekken
zal ik het met een glimlach doen
zo zal het licht in mijn
nauwelijks biedende ogen blijven
aan wie ze nog nooit heeft geopend
maar ze weldra zullen openen
en ja dus...
ja mijn ogen zullen de ochtenstond
achter de bomen nog zien die
uit de duisternis zal opkomen
ja en ze zullen oneindig veel
mensen en kleuren zien
in een buitengewone stad
groot, ongelooflijk groot is
deze blik van hoop die ik
heb door jou terug te zien
en dan oneindige valleien
ongelooflijke sterrenhemels
mijn ogen zullen dit allemaal
zien zoals vroeger en als ze
jou dan zullen ontmoeten
zullen ze lachen omdat ze die
van jou dan zullen herkennen...
|
|
|
