|
|
|
|
cara prof
non lo so perché dopo tanto
tempo penso proprio a te
forse perché gli esami
per me sembrano non
finire quasi mai
ti ricordi di monti Andrea
era quello bravo,
quello che copiavo
scrive che passa giorni stanchi
dice che riempie questionari
e intanto vende porta a porta
ma in piazza no,
lui non contesta più...
e penso a un cinema
in fondo a quella via
a un braccio intorno al collo
a quel sapore clorofilla
dei baci dell’ultima fila
e penso a Lucia...
nell’ultima fila
e Lucia, occhi stralunati
chi lo sa dov’è
con i suoi problemi
lei che coi numeri come me
non ci beccava quasi mai
lei che amava in ogni senso
morbide nevicate di poesia...
cos’è rimasto di
quegli anni chi lo sa
del nostro grande futuro
talmente grande
da inghiottirci tutti così
un attimo prima
dell’ultima ora...
dell’ultima ora
cara prof
so che tuo figlio
non lo vedi più
come anch’io del resto
tutti quei miei compagni
sparsi come gli appunti
di una vita e a chi non
sa come spiegarsi dimmi
che voto adesso tu gli dai
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
dear professor
I don't know why but after so
much time I still think about you
maybe because I've got
the impression that the exams
never end for me
do you remember Andrea Monti?
he was the good one
the one I copied - he writes that
he goes through tiring days
he says that he fills in questionnaires
and meanwhile he sells at the door
but not on squares,
he doesn't contest anymore...
and I think about a movie theathre
at the end of that street
about an arm around the neck
about this chlorophyll taste
of kisses of the last row
and I think about Lucia...
of the last row
and Lucia, swivel-eyed,
who knows where she is
with all her problems
she couldn't get through at all
with numbers like me
she loved soft poetical
snow-showers in every sense...
what's left over
of those years
of our great future
our so great future
that swallow us up
just before
the latest hour...
the latest hour
dear professor
I know that you don't
see your son anymore
like I do by the way
and all my friends are spread
like annotations of life
and tell me how many points
you'd give to those that
cannot make themselver clear
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
chère prof, je ne sais pas
pourquoi après si beaucoup de
temps je pense vraiement à toi
peut-être parce que
les examens pour moi
ne semblent jamais finir
tu te souviens de Monti Andrea
c’était le doué, celui que je copiais
il écrit qu’il passe des jours
fatiguants, il dit qu’il remplit
des questionnaires et entre-
temps il vend porte-à-porte
mais pas sur les places,
il ne proteste plus...
et je pense à un cinéma
au fond de cette rue
à un bras autour d’un cou
à ce goût chlorophylle des
baisers du dernier rang
et je pense à Lucia...
au dernier rang
et Lucia, les yeux louches,
qui sait où elle est
avec ses problèmes
elle qui avec les numéros comme
moi n’y comprenait presque rien
elle qui, de toute façon, amait les
douces chutes de neige poétiques
qui sait ce qui est resté
de nos années
de notre grand futur
tellement grand
qui nous absorbe tous ainsi
un moment avant
de la dernière heure...
de la dernière heure
chère prof
je sais que tu ne
vois plus ton fils
comme moi du reste
tous mes camarades éparpillés
comme les annotations d’une vie
et qui ne sait comment s’expliquer
dis-moi combien de points
tu lui donnes maintenant
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
beste prof
ik weet niet waarom ik na zoveel
tijd nog steeds aan jou denk
misschien omdat de examens
voor mij haast nooit
lijken te stoppen
herinner je je Monti Andrea?
hij was de moedige die ik kopieerde
hij schrijft me dat hij vermoeide
dagen doormaakt, dat hij vragen-
lijsten invult en ondertussen
verkoopt hij deur aan deur
maar niet meer op pleinen,
hij protesteert niet meer...
en ik denk aan een cinema
aan het eind van die straat
aan een arm rondom de hals
aan die bladgroene smaak van
kussen op de laatste rij
ik denk aan Lucia...
op de laatste rij
en Lucia, met schele ogen
wie weet waar zij is
met al haar problemen
zij die niet overweg kon
met cijfers zoals ik trouwens
zij die in elke geval van zachte
poëtische sneeuwbuien hielt...
wie weet er wat er van
die jaren gebleven is
van onze grote toekomst
zodanig groot
die ons allen opslokt
net voor
het laatste uur...
het laatste uur
beste prof
ik weet dat je
je zoon niet meer ziet
ik ook niet meer trouwens
al mijn vrieden zijn verspreid
zoals aantekeningen van een leven
zeg me hoeveel punten
jij geeft aan diegene
die zich niet kan uitdrukken
|
|
|
