|
|
|
|
su quel confine
c’era scritto proprio così
l’ultimo che esce
spenga la luce e poi
che nessuno possa vedere
dov’è questo povero paese
tra le rovine
un vecchio restava lì
con il suo dolore quasi asciutto
perché troppe lacrime
già scese fanno il
vuoto dentro sè
io da qui non posso
andarmene diceva - i miei piedi
sono troppo stanchi e poi
questa terra è la mia terra, vedi là
quel ciliegio l’ho
piantato proprio io
e fra qualche mese fiorirà
come un segno di speranza rifiorirà
e vedere questa lunga scia
mi si stringe il cuore più che mai
vedere che
andranno via tutti gli amici
tutte le voci andranno...
anche gli uccelli
appena giorno andranno via
via di qua
via da questa malasorte
questo inverno alle porte
che altro freddo soffierà
andranno via tutte le cose
le giovani spose andranno via
fino dove chi lo sa
quanta strada ci vorrà
prima di fermarsi un pò...
su quel confine
c’era scritto press’a poco così
l’ultimo che esce
spenga la luce e poi
che non torni mai più indietro
fino a quando non verrà
il bel tempo del buon senso
per l’umanità...
su quel confine...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
on that frontier one could
really read the following:
the last one that leaves
switches off the lights
so that nobody can find
this poor country
between the ruins
an old man remained
with his pain that almost ran dry
because too many tears fell already
and created an emptyness
inside himself
I cannot leave this place, he said
my feet are too tired and
moreover this land is mine,
have a look at it
I've planted this cherry-tree myself
and in a couple of months
it will bloom, as a sign of hope
it will bloom again
and it will see this long scent
it tightens my heart more
than ever to see that
all friends will go away
all the voices will go...
once the day sets in
even the birds will go
away from this place
where unhappiness rules
where winter waits in front
of the door to blow another cold
everything will go away
the newly-married couples will go
till where? who knows?
how long will the way be before
one will be able to stop for a while...
on that frontier one could
almost read the following:
the last one that leaves
switches off the lights
and never comes back anymore
until he or she will see
the beautiful weather of the
good feeling for humanity again
on that frontier...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
sur cette frontière
il y avait vraiement écrit ainsi:
le dernier qui sort
éteigne la lumière et puis
personne ne puisse voir
où ce pays pauvre est
entre les ruines
un vieillard restait là
avec sa douleur presque
séchée parce que
trop de larmes tombées
font le vide en lui
je ne peux pas m’en aller d’ici -
il disait - mes pieds sont trop
fatigués et puis cette terre
est ma terre, regarde là
ce cerisier j’ai planté moi-même
et dans quelques mois il fleurira
comme une signe d’espérence
il refleurira et il verra
cette longue écume
il m’étreind le coeur plus
que jamais voir que
ils s’en iront tous les amis
tous les voix s’en iront...
même les oiseaux
à peine qu’il fera jour
s’en iront hors d’ici
hors de ce malheur
cet hiver aux portes
qui soufflera un autre froid
elles s’en iront toutes les choses
les jeunes épouses s’en iront
jusqu’où qui le sait
combien de chemin il faudra
avant de s’arrêter un peu...
sur cette frontière il y avait
écrit plus ou moins ainsi:
le dernier qui sort
éteigne la lumière
et puis qu’il ne revienne plus
jamais en arrière jusqu’à ce que
il ne verra plus le beau temps
du bon sens pour l’humanité...
sur cette frontière...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
aan die grens stond er
werkelijk zo geschreven:
de laatste die weggaat
doet het licht uit zodat
niemand kan zien
waar dit arm land is
tussen de ruïnes
bleef een oude man achter
met zijn pijn zo goed
als uitgedroogd omdat
veel te veel vallende tranen
de leegte in hem hadden gemaakt
ik kan hier niet weggaan, vertelde hij
mijn voeten zijn veel te moe
en bovendien is deze grond van mij
kijk er even naar
deze kerseboom heb ik zelf geplant
en binnen enkele maanden
zal hij bloeien, als een teken
van hoop zal hij herbloeien
en deze lange wolk kunnen zien
mijn hart trekt zich meer
dan ooit samen wetende dat
alle vrienden zullen weggaan
alle stemmen zullen gaan...
ook bij het krieken van de dag
zullen de vogels weggaan
weg van hier, van dit ongeluk
van deze winter die een andere
koude zal blazen en die
voor de deur staat
alle zaken zullen weggaan
de jonggehuwden zullen weggaan
tot waar? wie weet het? hoeveel
weg zal er af te leggen zijn alvorens
men een tijdje zal kunnnen stoppen...
aan die grens stond er
haast zo geschreven:
de laatste die weggaat
doet het licht uit en
niemand komt terug alvorens
men hier het mooie weer
van het goed gevoel voor
de mensheid terug zal zien...
aan die grens...
|
|
|
